شاید بتوانم از سال ۱۳۶۲ به عنوان نقطه عطفی در زندگی شخصی خود یاد کنم. چرا که در این سال با پایان یافتن تحصیلات متوسطه و اخذ دیپلم علوم تجربی با وجود گزینه‌های مختلف برای انتخاب راه آینده، معلمی و خدمت در نهاد مقدس آموزش و پرورش را از بین همه مشاغل برگزیدم. از این رو با شرکت و قبولی در آزمون پذیرش دانشجو برای مراکز تربیت معلم، دوره دو ساله تحصیل را در مرکز تربیت معلم شهید رجائی کرمان در رشته زبان انگلیسی آغاز نمودم. بعد از انقلاب اسلامی و به ابتکار شهید رجائی، مراکز شبانه‌روزی تربیت معلم فصل نوینی از حیات خود را تجربه می‌کردند و با آزمون و مصاحبه و گزینش نسبتاً سخت‌گیرانه به انتخاب و تربیت افراد برای امر خطیر معلمی اهتمام داشتند. چیزی که در دهه‌های بعد به تدریج رنگ باخت و موجب ورود برخی افراد به آموزش و پرورش شد که معلمی آخرین انتخاب و صرفاً نقطه امیدشان برای اشتغال بود. وسواسی که آن دوره اعمال شد حاصلش تربیت معلمان معتقد، علاقمند و متعهد به آرمان‌های انقلاب بود که باید به عنوان تجربه‌ای موفق در شرایط کنونی نیز مور توجه قرار گیرد. ...

» ادامه‌ی مطلب ...

نمی‌دانم قول شناسنامه‌ام رو قبول کنم یا روایت مادر که هردو بر پنجاه سالگی‌ام صحه میذارن، اما در روز و ماهش اتفاق نظر ندارن! آنچه مسلمه امسال، سال گذر بی سر و صدای من از نیم قرن اول به نیم قرن دوم عمرم است با این فرض واهی که قراره پنجاه سال دیگه جشن سده برای خودم بگیرم!! بر خلاف تبلیغات و ترّهات مرسوم که معمولاً این جور وقتا با صدای بم و تأثیر‌گذار در بوق می‌کنن: پنجاه سال تجربه، پنجاه سال افتخار و قس علی هذا ...، باید اعتراف کنم پنجاه سال گذشته‌ام جز تلاش برای کسب تجربه و افتخار نبوده که حاصلش ناکامی‌های بی‌شمار و کامیابی‌های کم شمار بوده، اما حقیقتاً احساس غبن و ندامت ندارم...

» ادامه‌ی مطلب ...

چکیده:

رساله ده قاعده رساله‌ای است مختصر و به زبان فارسی از میر سید علی همدانی عالم و عارف قرن هشتم در باره‌ی راه‌های رسیدن به خدا و تشریح مراحل و قواعد دهگانه‌ی آن از نظر متصوفه یعنی توبه و زهد و توکل و قناعت و عزلت و ذکر و توجه و صبر و مراقبه و رضا که برخی از محققان آن را ترجمه‌ی اصول العشره نجم الدین کبری دانسته‌اند. تنها تصحیح این رساله، شش دهه‌ی قبل توسط مارین موله ایران‌شناس فقید فرانسوی صورت پذیرفته است. این مقاله تصحیح مجددی از رساله ده قاعده را که از روی نسخه خطی موجود در کتابخانه وزیری یزد انجام شده است، ارائه می‌نماید. در تصحیح اخیر برخی از ابهامات تصحیح قبلی برطرف و توضیحات تکمیلی در پاورقی آمده است.

واژه های کلیدی: میر سید علی همدانی، رساله ده قاعده، عرفان

» ادامه‌ی مطلب ...

اردیبهشت هر سال زمان برگزاری كنگره سالانه فيزيوتراپي است، سنتی که از ارديبهشت سال 1368 به همت انجمن فیزیوتراپی ایران پایه گذاری شد و تاکنون به صورت متوالی و منظم جاری است. سال‌هاست که این کنگره خود را در جمع همایش‌های معتبر علمی کشور جای داده و امروز به عنوان یکی از افتخارات انجمن و فیزیوتراپیست‌های ایران محسوب می‌شود. در طول این سال‌ها، علاوه بر فيزيوتراپيست‌ها، این همایش سالانه مورد اقبال متخصصان رشته‌های گوناگون توانبخشی و دیگر رشته‌های علوم پزشكی قرار گرفته است. اگرچه به دلیل همزمانی تولد آن با زمان دانشجویی‌ام افتخار داشتم در اولین کنگره شرکت داشته باشم، اما به غیر از چند دوره محدود چندین سال است که به دلیل مشغله‌ی کاری موفق نشده‌ام در بزرگترین همایش فیزیوتراپیست‌های کشور حضور یابم. آخرین حضورم مربوط به سال ۸۵ است. ان‌شاءالله بنا دارم امسال همزمان با پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن فیزیوتراپی ایران، در بیست و ششمین کنگره که در هتل المپیک تهران از دوم تا چهارم اردبیهشت برگزار می‌شود، شرکت نمایم، اما این بار در هیئت و هیبت فیزیوتراپیست معلم دانشجو!

شش سال پیش بود که به جهت مشاهده‌ی نیازها و مطالبات مختلف و روزافزون توانخواهان و عدم تأمین لازم و کافی از سوی نهادهای دولتی، طرح تشکیل انجمن همیاران از سوی یکی از همکاران مهربان مطرح شد و سپس گفتگو‌ها و اقداماتی در گرفت که نهایتاً به ثبت و تولد ‹‹ انجمن همیاران توانخواهان یزد›› انجامید. تشکلی برای حمایت بیشتر از معلولان و خانواده‌های آن‌ها. شروعش با دست خالی بود اما با سینه‌ای پر از مهر و عشق و آرزو. و نمونه‌ی موفقی شد از همدلی و همیاری و هم‌افزایی توان دوستان صادق در جهت خدمت به توانخواهان. امروز که پشت سر می‌نگریم و جای قدم‌های فرسوده و مسیر پیموده را می‌بینیم، نمی‌توانیم رضایت و شادمانی خود را پنهان کنیم و باور داریم که این همه از لطف بی‌قرین حضرت دوست بوده که ما را به خدمت خلقش رهنمون ساخته اما قبول داریم که گاه گام‌هایمان لغزان و دستانمان کوتاه از نخیل آرزوهای بلندمان بوده است...

زمستان امسال توفیقی دست داد تا به دعوت یکی از سازمان‌های مردم‌نهاد موسوم به "مؤسسه صبوران همدل"دو دوره‌ی ‹‹پیشگیری از معلولیت›› را با تأکید بر ‹‹سالمندی›› برای دو گروه از فراگیران اجرا نمایم. گروه اول جمع کثیری از بانوان ساکن در یکی از محلات فرودست شهر بودند و گروه دوم را تعدادی از بانوان و آقایان عضو کانون بازنشستگان کشوری تشکیل می‌دادند. دوره نخست در منزل یکی از بانوان خیرمند محله و دوره بعدی در "خانه‌ی مهر بازنشستگان" مستقر در بوستان شهر شادی یزد تشکیل گردید. هر دو دوره با استقبال فراگیران مواجه و تجربه‌ی شیرینی برای خودم شد. حداقل فایده دوره برایم این بود که یادم آمد دارم پنجاه ساله می‌شوم و زود است که سالمندان مرا از خودشان بدانند. چرا که تا شروع دوره‌ی سالخوردگی یک دهه‌ی زودگذر فاصله است، همچنان که بین چهل سالگی و حالایم بود و مثل برق گذشت...

دیدی که چگونه عمر کوتاه گذشت ٫ چون برق جهنده، هفته و ماه گذشت

سی نامده رفت و پنجه و شصت رسید ٫ وین قافله نارسیده از راه، گذشت

   "مقاله"ی زیر را تقدیم می کنم به همه ی کسانی که قدر بزرگان سخن و سخن بزرگان را می دانند و بنا دارند برای زندگی بهتر به نصایح آن ها عمل کنند:

چکیده

    در منابع دینی و ادبی ما مفهوم عفو و گذشت در زندگی اجتماعی مکرراً مورد تأکید قرار گرفته است و بزرگان زیادی کوشیده اند تا این توصیه ی الهی را به دیگران منتقل نمایند. نقش مؤثر این صفت پسندیده در رشد و تکامل فردی وآثار نیک آن در رشد و بالندگی اجتماع می تواند زمینه تدقیق و تحقیق بیشتر در متون روایی و ادبی را فراهم آورد. لذا جهت بازیابی آموزه های بزرگان ادب فارسی این پژوهش صورت گرفته است. تحقیق به روش تحلیل محتوایی متون ادبی انجام شده و شامل شواهدی است از مفهوم عفو و گذشت در متون ادب فارسی مشمل بر شعر، نثر و ضرب المثل ارائه شده است.

   بدیهی است این تحقیق می تواند صرفاً به عنوان دیباچه ای بر پژوهش های گسترده در پهنه ی بیکران ادبیات فارسی نگریسته شود؛ چرا که در زمان و دامنه ای بسیار محدود صورت پذیرفته است.

واژگان کلیدی

عفو،  گذشت، شعر، نثر، ادب فارسی

 

    ماه محرم امسال توفیق یافتم تا بر اساس تکلیفی درسی، نشانه هایی از ارادت جناب حافظ به حضرت سیدالشهداء(ع) را در بین غزلیاتش جستجم کنم. آن چه پیش روست حاصل کوششی است که در مجالی محدود صورت پذیرفته است:

   چکیده:

   واقعه ی کربلا و شهادت حضرت امام حسین علیه السلام برای شاعران موضوعی پر جذبه و عبرت آموز بوده و بر ذهن و زبان بسیاری از سرایندگان ادب پارسی و حتی برخی از شاعران متعهد جهان سایه افکنده است. با توجه به مقام والای حافظ به عنوان اندیشمندی مسلمان در ادبیات ایران و جهان، وجود تلحیمات و نشانه هایی از دلبستگی این شاعر بزرگ به امام آزادگان در اشعار وی دور از انتظار نیست؛ اما آن چه رهیافت پژوهشگر را به این موضوع با دشواری همراه می سازد، زبان ایمایی و پیچیده ی حافظ است که باعث شده در بسیاری از موارد برای تبیین ارتباط موضوعی به تأویل و رمزگشایی روی آورد.

    در نوشتار حاضر موضوع ارادت و عنایت حافظ شیرازی به حضرت امام حسین علیه السلام و انعکاس آن در سروده هایش مورد توجه قرار گرفته است و ضمن تحقیق و بررسی عزلیاتش به روش تحلیل محتوایی، تفسیر ها و تأویل های برخی از مفسرین اشعار حافظ نیز لحاظ شده است.

واژه های کلیدی:  امام حسین(ع)، کربلا، حافظ، دیوان حافظ، غزلیات